Moni worden op het speelplein?

Moni worden?

Interview met Nele Bille

Stel jezelf kort voor: naam, leeftijd, hobby’s, studies,...

Ik ben een zotte doos van 21 jaar oud en luister -als het mij goed uitkomt- naar de naam Nele.
Momenteel zit ik in mijn laatste jaar Taal- en Letterkunde (Nederlands en Duits) en ben ik druk bezig aan mijn eindwerk over het Iepers dialect.
Mijn hobby’s zijn lang uitslapen, badmintonnen, lachen, eten, Duits spreken, mijn vriendje plagen, dansen, kijken naar “Thuis” en niet te vergeten: Sporrewoan.

Wanneer en waarom koos je voor het speelplein?

In de zomer van 2004 was het uit met mijn vriendje en ik zocht wat “ontspanning”. Toen ik afsprak met Yoshi, een goede oude vriend, stelde hij mij voor om eens te komen kijken naar het speelplein, waar hij sinds de paasvakantie als vrijwilliger werkte en waar hij niets dan goeds over te vertellen had.
Enkele dagen later was het dan zo ver... Tegen 18 uur hadden we afgesproken, want dan begon de vergadering. Tijdens de vergadering werd ik naar voren geroepen om mezelf voor te stellen en te zeggen in welke groep ik wilde staan (kleuter, middengroep of 12+). Ik koos uiteindelijk voor de middengroep, omdat de middengroepmonitoren het hoogste aantal decibels produceerden en mij dus het meest van al konden beïnvloeden.
Wat er op dat moment precies door mijn hoofd schoot, kan ik niet meer zeggen, maar ik weet wel dat de luidruchtige groep speelpleinanimatoren ervoor zorgden dat ik – die meestal ook geen doetje ben – behoorlijk verlegen was. Voor ik het wist was dat eerste, ietwat beangstigende moment voorbij en begon mijn eerste speelpleindag.
Na twee weken op het speelplein te hebben gestaan, stelde de groep monitoren voor, dat ik zou meekomen naar het Folkfestival in Dranouter om daar samen met hen te overnachten. Eerst twijfelde ik nog, maar ik heb het dan toch gedaan en had er helemaal geen spijt van, want ik hield er een heleboel nieuwe vrienden aan over.

Waarom bleef je elk jaar terugkomen?

Wat mij altijd opnieuw stimuleert om terug te komen, zijn in de eerste plaats de kinderen. Het is leuk dat ze je bij naam kennen en dat ze dus ook geïnteresseerd zijn in jouw persoontje.
De vele spelletjes en activiteiten scheppen een hechte band, niet alleen tussen de kinderen en de monitoren, maar ook tussen de monitoren onderling. Deze medemonitoren, waarmee je in de loop van de tijd echt bevriend geraakt, vormen uiteraard ook een grote stimulans. Zonder hun steun en toeverlaat zou het niet meer zo leutig zijn. Zowel de leuke als minder leuke momenten kunnen we met elkaar delen. Grappige situaties, die je overdag hebt meegemaakt, komen 's avonds in het monikot, bij een hapje en een drankje, ter sprake. Daar wordt er meestal heel wat afgelachen.
Als je je even niet zo goed voelt, of je zit met iets verveeld, kan je ook altijd bij hen terecht, of bij Wesley, “den baas”. Deze laatste profileert zich echter niet als de ‘strenge controleur’, maar vormt eerder een deel van het geheel van monitoren, wat natuurlijk wel leuk is en minder ‘stresserend’.

Wat vond je je allerleukste speelpleinervaring (met kinderen), welke activiteit of uitstap?

Twee zomers geleden hebben we een groot spel georganiseerd op de markt van Ieper. Er waren 5 teams met aan het hoofd van ieder team een moni. De teams moesten tegen tijd enkele opdrachten vervullen. Wie het vlugst (en het best) zijn opdracht vervuld had, was de winnaar. Uiteraard ging mijn team met die eer lopen. Nuja, wat wil je als je zo’n coach hebt ;)
Het spelconcept klinkt heel simpel, maar was daarom niet minder leuk. Het was super om te zien hoe die kinderen (en ja, ook de moni's: Yoshi heeft zelfs vals gespeeld!) erin opgingen en alles zouden doen om te winnen. We moesten ook opdracht vervullen, waarbij we de ‘man in de straat’ nodig hadden en deze speelde meestal enthousiast mee: zalig gewoon! Die –op het eerste gezicht misschien zeer banale– activiteit is zeker voor herhaling vatbaar!

Wat vond je je allerleukste speelpleinervaring met monitoren?

Als klein meisje was mijn favoriete spelletje altijd geweest “jongens achter de meisjes” en omgekeerd. Ik had gedacht dit als twintiger nooit meer te spelen, maar niets was minder waar...
Op een hete zomernamiddag gebeurde het allemaal... De werking was gedaan (het was een vrijdag, als ik mij niet vergis), maar de monitoren waren nog niet uitgespeeld. Ik was nog even aan het bijpraten met een speelpleinkindje en plots komt van achter de hoek een onverwachte waterige aanval op mijn eigen persoon.
De dader was niemand minder dan een mannelijke medemoni, die een bazooka-achtig wapen met water had gevuld en mij daar stond te besprenkelen. Ik trommelde dus alle meiden op om in de tegenaanval te gaan: “meisjes tegen de jongens!”. Toen we in de berging kwamen om onze mitrailletten te gaan halen en te vullen met water, merkten we echter, dat er enkel nog maar kleine waterpistooltjes overbleven: de bastards hadden alle grote tuigen in beslag genomen! We lieten onze moed echter niet zakken, maar creatief zoals we zijn, bedachten we een plannetje om hen een poepje te laten ruiken. Als je de middelen niet hebt, moet je slim zijn! We vulden emmers water, slopen naar een jongen toe en in een onbewaakt moment gaven we die dan een lekkere koude douche. Het spannendste was dat het gevecht zowel in als rond de fenix plaats vond: de belager was soms heel moeilijk te zien.
Hoe lang onze aanvallen geduurd hebben, weet ik niet meer (ik veronderstel dat het toch wel wat tijd in beslag nam, aangezien wij, meiden graag eens tonen dat wij ook ons mannetje kunnen staan), maar het was alleszins een heel leuk en verfrissend watergevecht, dat ik deze zomer zeker nog es zou willen overdoen!

Welk negatief speelpleinmoment blijft je altijd bij? Waar werd je ‘emotioneel’ door geraakt op het speelplein?

Wat mij het diepst van al geraakt heeft op het speelsplein, was het nieuws dat ik te horen kreeg i.v.m. Schotte, een vriend en medemoni.
Hij had zich op zijn werk blijkbaar heel zwaar verbrand. Op welke manier het gebeurd was, wisten we niet, maar we wisten wel dat het behoorlijk erg moest zijn, aangezien hij met een helikopter werd overgevlogen naar het ziekenhuis van Gent.
Tegen de avond hadden alle monitoren het nieuws vernomen en iedereen was vol ongeloof. In het monikot heerste een akelige stilte, helemaal anders dus dan de luidruchtigheid waar een gemiddelde monikotbezoeker normaal getuige van is. Iedereen stond er als verstomd, maar iedereen stond er ook voor elkaar. We troostten en susten elkaar met de woorden “het komt allemaal wel in orde, Schotte is è bèèr”, ook al waren we er zelf niet helemaal van overtuigd of het wel in orde zou komen. Deze negatieve gebeurtenis had dus als enige positieve uitwerking de versterking van het groepsgevoel onder de monitoren.
Gelukkig heeft Schotte zich dan wel degelijk als een echte bèèr bewezen: hij heeft hard gevochten om erdoor te komen en is inmiddels bijna helemaal genezen van zijn traumatische ervaring.

Wat vind je van “è zwinnefeesje”?

De naam, het concept, de uitwerking, etc. van onze speelpleinfuif vind ik heel leuk en origineel. Ik was er trouwens bij toen dit alles tijdens een moniweekend zoveel jaren geleden beslist werd – hoor mij spreken, ik ben precies een dertiger die aan het woord is ;) - en ben dus ook wel een beetje trots op ons ‘speelpleinkindje’.
Toen wisten we uiteraard nog helemaal niet dat onze fuif zo'n topper zou worden. Enkele redenen waarom “è zwinnefeesje” tot zo’n succes geworden is, zijn volgens mij onder andere het feit dat het “van niet hoog valt” (drie euro voor een fuif is écht een batje), het originele concept zoals we dat van “speelpleindeskundigen” gewoon zijn (hieronder versta ik o.a. “knudde met è rietje”, de vele en lekkere hapjes die gratis geserveerd worden, “pak de flosj” en de tombola die het eerste jaar georganiseerd werd) en niet te vergeten: de zwinnige promotour!

Wat wil je zeker nog kwijt over het speelplein, jezelf,...?

De aanwezigheid van vriendjes op het speelplein mag niet de enige reden zijn om je als animator te engageren. Het enthousiasme om te werken met kinderen is zeker ook een grote vereiste, want uiteindelijk is onze hoofdtaak kinderen animeren en niet onszelf.
Wat niet betekent dat het ene het andere uitsluit, in tegendeel: hou je van kinderen en ben je zelf een leutemaker, kom dan naar het speelplein en je zult de kinderen –en jezelf– de tijd van hun leven geven!

Welke vraag wil je zeker beantwoord zien door de volgende moni op de volgende flyer (dit mag ook een nieuwe vraag zijn die hierboven niet stond)? En wat is je eigen antwoord op deze vraag (indien die er nog niet bij zat).

Waardoor (en door wie) ben je op het speelplein terechtgekomen? Ongeveer dezelfde vraag als de tweede, dus.